Καλή χρονιά και καλή αρχή!

Ξεκίνησαν επιτέλους και τα φυντανάκια μας! Ίσως λίγο νωρίτερα απ’ ότι προέβλεπε ο αρχικός προγραμματισμός, αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Δύο ή τρία χρόνια mini volley ήταν αρκετά για να βαρεθούν και… να βιάζονται να μεγαλώσουν, όπως άλλωστε όλες οι γυναίκες, σ’ αυτήν την ηλικία (μετά το ξανασκέφτονται και μετράνε ανάποδα…).

Μαζί με τις παλιοσειρές είχαμε βέβαια και πολλά αρχάρια (30 τον αριθμό) στις ηλικίες 99-2002. Αρχίσαμε λοιπόν να διαχωρίζουμε τις ομάδες, αρχικά σε 2, κατόπιν σε 3 και τελικά σε 4! Ποια να χωρίσεις από την παρέα και ποια να αφήσεις έξω από την γιορτή του παιχνιδιού.

Μετά τον αρχικό πανικό καταφέραμε τελικά μια υποτυπώδη οργάνωση έτσι ώστε να έχουμε την αξιοπρεπέστερη δυνατή παρουσία στο γήπεδο. Εννοείται βέβαια ότι, σαν γνήσιοι έλληνες, την παρασκευή το βράδυ μαζεύαμε τα δελτία από τους γιατρούς και μοιράζαμε τις εμφανίσεις…

Τέλος καλό όλα καλά, την κυριακή το πρωί παρουσιαστήκαμε -σχεδόν- ετοιμοπόλεμοι, για την έναρξη του φετινού πρωταθλήματος παγκορασίδων τής ΕΣΠΕΔΑ, ενώ ήδη σήμερα καλύψαμε και τα τελευταία κενά. Στην 2η αγωνιστική ευελπιστούμε να είμαστε πλήρεις.

Για τις 3 ομάδες τουλάχιστον, αφού για την 4η δεν καταφέραμε να εξασφαλίσουμε έδρα. Θα παραμείνει ως μη αγωνιστικό τμήμα και θα έχει φυσικά τον 1ο λόγο στο τουρνουά της άνοιξης. Δεν μας στεναχώρησε πολύ αυτό, γιατί άλλωστε ήταν όλα καινούργια παιδάκια στην ομάδα και μικρά σε ηλικία. Θα παίξουν και στο mini και θα μπουν την επόμενη χρονιά στο πρωτάθλημα.

Μας στεναχώρησε αφάνταστα όμως η -αρνητική για μια ακόμα φορά- στάση της δημοτικής αρχής. Μας στεναχώρησαν αφάνταστα τα πικρά λόγια που ακούσαμε από τους τοπικούς άρχοντες. Δεν τους ενδιαφέρει, μας είπαν, ο αθλητισμός! Έχουν άλλα, πιο σοβαρά προβλήματα να ασχοληθούν… Και αν θέλουμε γήπεδα, να τους πληρώνουμε ενοίκιο! Γιατί αυτά είναι δικά τους και τα διαχειρίζονται κατά το δοκούν. Θα μου πείτε, εδώ πληρώνουμε ενοίκιο στα σπίτια μας…

Μα εμείς πληρώνουμε κανονικά τους φόρους μας, δεν είμαστε από τους “μαζί τα φάγαμε”. Άλλωστε το εκκαθαριστικό μας το λέει καθαρά: για την παιδεία πληρώνετε τόσα, για τις συγκοινωνίες τόσα, για τον αθλητισμό τόσα, γιατί μας ζητάτε κι άλλα?

Πρέπει, λέει ο άρχοντας, να πληρώσουμε κι άλλα, γιατί έχουμε στήσει επιχειρήσεις, μαγαζάκια και τα παίρνουμε κανονικά! Και εμείς τον πιστέψαμε, πάλι -όπως τότε που μας έταξε ότι αγαπάει τον αθλητισμό και ζήτησε την στήριξή μας στο δύσκολο έργο του- και γυρίσαμε στον σύλλογο και ψάξαμε καλά να βρούμε ποιος τα παίρνει.

Μετρήσαμε τις 130 περίπου τακτικές συνδρομές από το σύνολο των 160 παιδιών, τις μηδενικές επιχορηγήσεις της πολιτείας (ΓΓΑ, ομοσπονδία, δήμος, κλπ. σε χρήματα ή έστω σε υλικό) και αρχίσαμε να αφαιρούμε τα έξοδα: αθλητικό υλικό, μετακινήσεις, διαιτησίες, φύλλα αγώνων, διοργανώσεις (και του συλλόγου και του δήμου και των σχολείων από την δική μας τσέπη), έξοδα συντήρησης και καθαριότητας των γηπέδων (κι αυτά δικά μας), άλλα λειτουργικά έξοδα και, τέλος, τα οδοιπορικά για τους προπονητές του συλλόγου, τους δασκάλους και τις δασκάλες των παιδιών μας. Ευτυχώς μισθό δεν δικαιούνται αυτοί, είναι παράνομο, ούτε ασφάλεια φυσικά, ούτε ένσημα, σύνταξη, δώρα άδειες, σαββατοκύριακα, νυχτερινά, αργίες, οικογενειακό επίδομα, επιστημονικό επίδομα, κλπ. Ε, δεν κάνουν και την ίδια δουλειά με τους άρχοντες, ούτε προσφέρουν το ίδιο έργο στην κοινωνία για να αμείβονται κι αυτοί με 50 και 60.000€ τον χρόνο!

Τέλος πάντων, τα κουκιά δεν έβγαιναν, 6.000€ μέσα είμαστε, λέει η λογίστρια κι αρχίσαμε να ψάχνουμε αλλού.

Δόθηκαν, λέει, 87 εκατομμύρια στις ομοσπονδίες, για τον αθλητισμό, από τους φορολογούμενους, μήπως τα πήραμε από κει? Τίποτα.

Δόθηκαν, μας είπαν, και πολλές χιλιάδες € στον αθλητικό οργανισμό. Τίποτα κι από κει.

Φτιάξαμε, λέει και κάποια γήπεδα, ανοιχτά, αλλά πολύ καλά, που κόστισαν λίγο παραπάνω. Πάλι δεν έμεινε για μας.

Ξοδεύτηκαν και 2-3 εκατομμύρια € για το κλειστό γυμναστήριο (ναι για 1 γυμναστήριο, ή μάλλον σχεδόν ένα, έχει κάτι μικρές ελλείψεις, αλλά με κανά-δυό εκατομμύρια ακόμα θα γίνει τέλειο). Μήπως τα πήραμε από κει? Ούτε φράγκο πάλι.

Ε, τότε σίγουρα θα τα πάρουμε για τα καλά από το νέο έργο πνοής για τον αθλητισμό και την νεολαία, ένα υπερσύγχρονο γυμναστήριο συνολικού κόστους 7.000.000€! Αν χάσατε το μέτρημα στα μηδενικά, είναι εφτά εκατομμύρια! Με άλλα 3 ακόμα θα φτιάχναμε και αεροδρόμιο, να έρχονται και ο Ajax και η Juventus, γιατί θα μου πείτε εμείς δεν έχουμε αίθουσες στα σχολεία και τα παιδιά παίζουν volley στο μωσαϊκό, τι το θέλουμε το μεγαθήριο?  Είπαμε, για να τα πάρουμε, για την επιχείρησή μας…

Στο μεταξύ, μάλιστα, ξηλώσαμε και το παλιό γήπεδο, και περιμένουμε, δεν ξέρω ακριβώς τι. Για το κολυμβητήριο δίπλα, επίσης υπερσύγχρονο, μας εξήγησαν: “σκάψαμε το λάκκο και περιμένουμε τις βροχές για να γεμίσει”. Αυτό θα πει, δήμος με οικολογική συνείδηση! Ε, και για το κλειστό, κάτι θα ΄χουν σκεφτεί.

Τέλος πάντων, ας μην μαυρίζουμε άλλο την καρδιά μας. Έχουμε περάσει και πιο δύσκολα σ’ αυτήν την πατρίδα της μιζέριας, της ζήλειας, της αναξιοκρατίας και της πλήρους έλλειψης απλού αλληλοσεβασμού και κάθε έννοιας δικαίου. Έναν κανονισμό λειτουργίας ζητήσαμε τουλάχιστον, αλλά κι αυτόν τον επεξεργάζεται η δημοτική αρχή κανα-δυό χρόνια. Θα τελειώσει μάλλον μαζί με το κολυμβητήριο Πλήρης συντονισμός!…

ΥΣ. Με το κυρίως θέμα της συζήτησης, δεν συμφωνούμε, επί της αρχής. Μακάρι να ήταν όλοι οι αθλητικοί και πολιτιστικοί σύλλογοι οργανωμένες και υγιείς επιχειρήσεις, χωρίς κρατική βοήθεια και εξάρτηση, στελεχωμένες με άξιο επιστημονικό, διοικητικό και βοηθητικό προσωπικό. Θα προσέφεραν σπουδαίο έργο στην κοινωνία και χιλιάδες θέσεις εργασίας. Κάποιους όμως δεν βολεύει η τάξη και η διαφάνεια. Γι’ αυτό αργεί να αλλάξει ο αθλητικός νόμος. Θα τον αλλάξουμε όμως, να είστε βέβαιοι. Με μνημόνια ή (ελπίζουμε) χωρίς μνημόνια, μόνοι μας…

ΥΣ2. Στο δια ταύτα, πάντως, δεν καταφέρνουμε να πείσουμε ούτε τους εαυτούς μας για την πραγματική πηγή των κοινωνικών προβλημάτων, γινόμαστε έρμαιο της πολιτικής του “διαίρει και βασίλευε” και στρεφόμαστε, με συντεχνιακή λογική, απέναντι στους συνανθρώπους μας, διεκδικώντας το ένα και μοναδικό ψίχουλο που μας άφησαν οι άρχοντες από την πίτα, αντί να διεκδικήσουμε την δίκαιη αναδιανομή της, εξαρχής. Η μισή -τουλάχιστον- ευθύνη για όλα τα παραπάνω, είναι δική μας. Κι ας μην τα φάγαμε μαζί τους…

Advertisements
This entry was posted in πρωταθλήματα, κείμενα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s